Τίποτα δεν θα μας χαριστεί!
Με τις γροθιές ψηλά ενάντια στην υποταγή!
Εδώ και μήνες, πολύ πριν τις ομιλίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, λαός και νεολαία «πνιγόμαστε» στις προεκλογικές ανακοινώσεις και στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τόσο από την κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και από τις δυνάμεις της «αντιπολίτευσης» και ειδικά τα νεοσύστατα κόμματα. Ανάμεσα στα «ψίχουλα» που μοιράζει η κυβέρνηση και τις επίδοξες υποσχέσεις της «αντιπολίτευσης», κανείς τους δεν κάνει λόγο για δικαιώματα. Αντίθετα, όλοι δεσμεύονται για ένταση της επίθεσης. Πότε, άλλωστε, κατακτήθηκαν δικαιώματα, χωρίς η νεολαία να οργανωθεί και να αγωνιστεί για να τα διεκδικήσει;
Τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, παραδέχονται πως η μόνη εγγυημένη σταθερότητα για τον λαό είναι η ένταση της επίθεσης, ανεξάρτητα από το ποιος φοράει την ταμπέλα του πρωθυπουργού. Στηρίζουν την Συνταγματική Αναθεώρηση και την κατάργηση του Άρθρου 16, δεν αμφισβητούν την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τις διαγραφές των «αιώνιων» φοιτητών και το προχώρημα της πολιτικής της εξαθλίωσης, παρόλο που, όπως λένε και ξαναλένε «έχουμε βγει από την περίοδο της λιτότητας». Την ίδια λιτότητα δηλαδή στην οποία μας καταδίκασαν οι ίδιοι και οι προηγούμενοί τους, με την εξάρτησή τους από ΗΠΑ και ΕΕ. Τη λιτότητα που μπορεί να «ξεπεράστηκε στα χαρτιά», αφού πράγματι οι περισσότερες μνημονιακές ρυθμίσεις ολοκληρώθηκαν. Ωστόσο, το ότι ο μισθός τελειώνει στις 20 του μήνα δείχνει ότι η λιτότητα δεν τελείωσε ποτέ, και μετά τις τελευταίες «πολεμικές» ανατιμήσεις μέχρι και κυβερνητικά στελέχη δηλώνουν ότι έρχεται ακόμα μεγαλύτερο τσάκισμα.
Από την άλλη, αυτοί που υποτίθεται ότι είναι σύμμαχοί μας, όχι μόνο δε δεσμεύονται να σπάσουν αυτήν την αυταπάτη, αλλά την ενισχύουν αντί να στραφούν στους αγώνες. Πρώτος διδάξας το ΚΚΕ, το οποίο υποστηρίζει πως δυνατό ΚΚΕ στις κάλπες σημαίνει «αλλαγή» και πως θα «δυναμώσει ο λαός», απομακρύνοντας τον κόσμο από τους αγώνες, με μόνη ελπίδα την ανατροπή στις εκλογές. Ωστόσο, άξιο απορίας είναι το πώς η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια σε Συλλόγους και Σωματεία έχει συμπέσει με το πέρασμα δεκάδων αντιλαϊκών μέτρων και νομοσχεδίων χωρίς να κουνιέται φύλλο. Ως προς τους νόμους Κεραμέως και Ζαχαράκη, το ΚΚΕ ακυρώνει οποιαδήποτε πιθανότητα ανατροπής μέσα από την οργανωμένη αντίδραση των φοιτητών. Πιστεύει ότι οι αλλαγές έρχονται μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου. Πίσω από το ΚΚΕ ακολουθούν και άλλες αριστερές ρεφορμιστικές δυνάμεις με το σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση», το οποίο δημιουργεί αναγκαστικά το ερώτημα «εάν πέσει αυτή, ποια κυβέρνηση προτιμούν να την αντικαταστήσει άραγε;». Με αυτόν τον τρόπο οι δυνάμεις του ρεφορμισμού αποφεύγουν να δώσουν απάντηση στην απογοήτευση και τις συνεχείς επιθέσεις, παρά μόνο ενισχύουν την ψευδαίσθηση της εκλογικής αναμέτρησης με το σύστημα.
Οφείλουμε, λοιπόν, οι φοιτητές να μην «τσιμπήσουμε», αρχικά, στα «τυράκια» της κυβέρνησης και σίγουρα να μην εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον «αγώνα των καλπών». Να αναγνωρίσουμε πως δεν πρέπει να περιμένουμε από καμία κυβέρνηση να ανατρέψει τις διαγραφές (καμία άλλωστε δεν θα το κάνει!) και να χαράξουμε μόνοι μας τον δρόμο του αγώνα για την ανατροπή των μέτρων, να αναμετρηθούμε με το σύστημα διεκδικώντας μέσα από μαζικούς αγώνες δικαιώματα και μια αξιοπρεπή ζωή.
