Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται σε μια περίοδο όπου οι σπουδές μας, τα δικαιώματά μας και οι ζωές μας χτυπιούνται λυσσαλέα από το σύστημα. Πλάι σε αυτό, οι φοιτητικοί σύλλογοι και η πολιτική δράση μέσα στα πανεπιστήμια δέχονται αποφασιστικά χτυπήματα. Και όσο η επίθεση προχωρά και η ανάπτυξη φοιτητικού κινήματος είναι πιο αναγκαία από ποτέ, η αλήθεια είναι πως η ρεφορμιστική αριστερά δίνει συνεχώς τα διαπιστευτήριά της πως θα παραμείνει δύναμη υποταγής και συμβιβασμού, πως θα συνεχίσει να κρατά τους φοιτητές στην μπάντα.

Είναι ζήτημα κάθε φοιτητή η κατεύθυνση που επικρατεί στους συλλόγους και ποια θα είναι αυτή την επόμενη μέρα των φοιτητικών εκλογών. Χρειάζεται να προσπεραστούν και να απομονωθούν οι απόψεις που προωθούν την συνδιαλλαγή με διοικήσεις, πρυτάνεις, υπουργεία, που προωθούν την υποταγή στην επίθεση, που απομακρύνουν τους φοιτητές από την συλλογική και οργανωμένη πάλη, που βάζουν φρένο στον αγώνα.

Για την ΠΚΣ-ΚΝΕ: 4 χρόνια ολοκληρώνονται όπου η ΠΚΣ πανηγυρίζει την πρωτιά της στους συλλόγους, μια πρωτιά που καθόλου «κόκκινους» και «αγωνιστικούς» δεν τους έκανε. Ίσα-ίσα, μέσα σε αυτά τα χρόνια κυβέρνηση και υπουργείο έχουν φέρει τα πιο βάρβαρα και ταξικά χτυπήματα στην εκπαίδευση (διαγραφές, πειθαρχικά κα) με την πρώτη δύναμη να βάζει τα δυνατά της… ώστε να μην αναπτυχθούν αγώνες. Η οργάνωση και ο αγώνας που προπαγανδίζει σημαίνει σύλλογοι χωρίς γενικές συνελεύσεις, όργανα-σφραγίδες που περιφέρονται χωρίς τους φοιτητές να είναι μέρος τον αποφάσεων, παρακαλετά στις διοικήσεις. Όσο οι διαγραφές και τα πειθαρχικά εφαρμόζονται, όσο μπάτσοι καταπατάν το άσυλο και συλλαμβάνουν φοιτητές, η ΠΚΣ μιλά για ζητήματα σχολής, αναζητά συμμαχίες στους καθηγητάδες, βάζει μπροστά τις «ρεαλιστικές προτάσεις» και ζητά «στήριξη» για τους φοιτητές. Παράλληλα, διακηρύττει ψεύτικες νίκες και διεκδικήσεις, φωνάζει ότι οι νόμοι μένουν στα χαρτιά την ώρα που η επίθεση σαρώνει τα δικαιώματά μας.  Στην πραγματικότητα, υποτάσσεται στην επίθεση, έχει αποδεχθεί πλήρως τις διαγραφές και ζητά την «δίκαιη» εφαρμογή τους, κλείνει τα μάτια στα πανεπιστήμια-φυλακές που επιδιώκουν να φτιάξουν. Αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη του ρεφορμισμού που καλλιεργεί αυταπάτες, σπέρνει την απογοήτευση και θέλει τους φοιτητές παρακολουθητές, στην καλύτερη ψηφοφόρους… κάποιων εκπροσώπων που θα μας λύσουν τα προβλήματα.

Για την ΕΑΑΚ (ΑΡΑΣ, ΣΕΚ): Μεγάλες ευθύνες έχουν και οι δυνάμεις αυτές για την κατάσταση που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα και τους συλλόγους. Καθόλου πίσω δεν πάνε όσον αφορά την ανάθεση και την εκπροσώπηση, ενώ έχουν δώσει ρεσιτάλ συνδιαλλαγής με τα τμήματα και τις πρυτανείες. Εγκλωβίζουν μεγάλο δυναμικό στην κούφια αγωνιστικότητά τους που «βρωμάει» συμβιβασμό. Είναι αυτοί που λέγαν ότι θα είναι νίκη να μην διαγραφούν όλοι όσοι εξαγγέλλονταν από το υπουργείο την ώρα που κρίνονταν το αν θα εφαρμοστούν για πρώτη φορά οι διαγραφές. Είναι αυτοί που σπέρνουν κοινοβουλευτικές αυταπάτες και ζητούν την παραίτηση της κυβέρνησης, του τάδε υπουργού, του τάδε πρύτανη, λες και κάποια άλλη κυβέρνηση, κάποιος άλλος υπουργός, κάποιος άλλος πρύτανης θα λειτουργήσει με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού και της νεολαίας. Αποκορύφωμα αποτελούν οι τραμπούκικες επιθέσεις που οι δυνάμεις της ΑΡΑΣ εξαπολύουν κάθε λίγο και λιγάκι, γεγονός που αναδεικνύει το ότι αντιλαμβάνονται τους συλλόγους σαν τσιφλίκια, ενώ παράλληλα συκοφαντούν την αριστερά και τον συνδικαλισμό. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που το σύστημα αξιοποίησε τον τραμπουκισμό αυτών των δυνάμεων για να προωθήσει την πειθάρχηση και να προχωρήσει μία σειρά από χτυπήματα στις ελευθερίες μας μέσα στις σχολές.

Για τις ΑΤΤΑCK, ΡΕΒΑΝΣ κλπ.: Οι δυνάμεις αυτές όσο κι αν θέλουν να πλασάρονται πιο αγωνιστικές αποτελούν βασικό κομμάτι του ρεφορμισμού που έχει βάλει πλάτες στο να καλλιεργηθεί η αυταπάτη της συνδιοίκησης και η λογική της ανάθεσης. Η πολιτική τους άποψη καθόλου δεν διαφοροποιείται από την ρεφορμιστική προτασεολογία και επί της ουσίας την αποδοχή της επίθεσης ενώ επίσης πλασάρουν τον κοινοβουλευτισμό. Όσο κι αν μιλάν για γενικές συνελεύσεις και κίνημα, όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται τους φοιτητές ως υποκείμενα της πάλης αλλά δεν μπορούν να φανταστούν την ανάπτυξη κινήματος που να προσπερνά τις αυταπάτες που θέτει ο κυρίαρχος ρεφορμισμός με πρώτη-πρώτη την ΠΚΣ. Ίσα-ίσα δεν λειτουργούν σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά ενισχύουν την υποταγή. Δεν χάνουν ευκαιρία να πλασάρουν τα προγράμματα «λουστραρίσματος» του καπιταλισμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Τέμπη που αντί να προβάλουν την κατεύθυνση να μείνουμε στους δρόμους, βρήκαν «ευκαιρία» να φύγει ο Μητσοτάκης προβάλλοντας ταυτόχρονα μοντέλα σιδηροδρόμων και προτάσεις για την έρευνα. Δεν έχουν και δεν πρόκειται να έχουν ταξική ανάλυση για το ζήτημα του πανεπιστημίου. Βλέπουν (μαζί με την ΑΡΑΣ) τα συμφέροντα των φοιτητών ως ενιαία, ενώ οι δυνάμεις της Attack, παρά τις ταξικές κορώνες, βλέπουν το πανεπιστήμιο ως επιχείρηση (αντίληψη και της ΠΚΣ) και ταξικά ουδέτερο.  Τέλος, και αυτές οι δυνάμεις έχουν στο «ρεπερτόριο» τους τις οργανωτικές αντιπαραθέσεις, μια φυσιογνωμία άλλωστε που καλλιεργούσαν όλοι μαζί όταν βρισκόντουσαν για δεκαετίες «αγκαλιά» με την ΑΡΑΣ στα ΕΑΑΚ.  

Στις φετινές εκλογές είναι ζήτημα να προσπεραστούν οι απόψεις και οι δυνάμεις που υποτάσσονται στην επίθεση του συστήματος και την κατεύθυνση που αυτό θέτει ως ρεαλιστική. Είναι αναγκαίο να δυναμώσει η φωνή που βλέπει ότι το μόνο που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα είναι η πραγματική κόντρα με το σύστημα και τους μηχανισμούς του, η πραγματική αναμέτρηση με την πολιτική που χτυπά τα δικαιώματά μας. Δεν θέλουμε καλύτερες λύσεις και προτάσεις αλλά σπουδές με δικαιώματα και ελευθερίες. Δεν ζητιανεύουμε στήριξη αλλά απαιτούμε το δικαίωμα στις σπουδές, στην δουλειά, στην ζωή. Οι φοιτητές δεν είμαστε θεατές και ψηφοφόροι αλλά τα υποκείμενα της πάλης που πρέπει να δοθεί. Δεν έχουμε ανάγκη από άλλους εκπροσώπους-σωτήρες αλλά χρειάζεται να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Κόντρα στις δυνάμεις που έχουν ανεμπιστοσύνη στην δύναμη των φοιτητών και τις δυνατότητες του φοιτητικού κινήματος, να ενισχυθεί γραμμή του αγώνα!