Την Τρίτη 26/05 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά έλεγχος στο κτήριο Β1 των Εστιών. Συγκεκριμένα, χτυπούσαν τις πόρτες για να ελέγξουν αν τηρούνται οι απαράδεκτοι κανονισμοί, όπως το να μην υπάρχουν κατοικίδια ή δικά μας έπιπλα εντός των δωματίων. Επίσης ήρθαμε αντιμέτωποι με ακραίες καταστάσεις όπως το να μπαίνουν σε δωμάτια χρησιμοποιώντας δικό τους κλειδί σε όσα άτομα έλειπαν ή δεν άνοιγαν για τον οποιοδήποτε λόγο. Ωστόσο, αυτό που βιώνουμε ξεπερνά κατά πολύ έναν “τυπικό” έλεγχο.
Η γενικότερη στάση της διοίκησης δείχνει μια προσπάθεια να πάψουν οι φοιτητικές εστίες να είναι προσωπικός χώρος και πραγματικό σπίτι για όσους μένουμε σε αυτές. Αντί οι εστιακοί φοιτητές να αντιμετωπιζόμαστε ως άνθρωποι που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε καθημερινά εκεί, αντιμετωπιζόμαστε σαν προσωρινοί ένοικοι που πρέπει να περνούν συνεχώς από ελέγχους. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείται ένα κλίμα φόβου και αβεβαιότητας, όπου η απειλή της απομάκρυνσης μπορεί να χρησιμοποιείται διαρκώς ως μοχλός πίεσης και ελέγχου.
Ταυτόχρονα, η εφαρμογή τέτοιων ελέγχων ενισχύει μια συνολικότερη κατεύθυνση φασιστικοποίησης μέσα στην καθημερινότητα των εστιών. Δημιουργείται ένα κλίμα συνεχούς παρακολούθησης και επιτήρησης, όπου οι φοιτητές οφείλουν να συμμορφώνονται, χωρίς φωνή και χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα. Δεν πρέπει να αφήσουμε τις φοιτητικές εστίες να μετατραπούν σε σύγχρονες φυλακές, αλλά να αποτελούν χώρους ανθρώπινης και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι, παρότι ο ίδιος ο κανονισμός ορίζει πως οι έλεγχοι οφείλουν να γίνονται παρουσία ή έπειτα από συνεννόηση με τους ενοίκους των δωματίων, καταγράφηκαν περιστατικά όπου επιχειρήθηκε είσοδος με αντικλείδια όταν δεν υπήρχε κανείς παρών. Μια τέτοια πρακτική συνιστά ξεκάθαρη παραβίαση της ιδιωτικής μας ζωής και αποκαλύπτει την πλήρη αδιαφορία της διοίκησης ακόμη και για τους κανόνες που η ίδια επικαλείται.
Οι ανακαινίσεις που έγιναν στις εστίες ήταν αναγκαίες, καθώς τα κτήρια ήταν και συνεχίζουν να είναι σε κακή κατάσταση. Όμως, βλέπουμε πως αξιοποιούνται ώστε να αλλάξουν ριζικά οι όροι με τους οποίους ζούμε. Αντί να βελτιώνεται η καθημερινότητά μας, ενισχύεται ένας πιο αυστηρός έλεγχος και μια λογική επιτήρησης, που μας αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο ως προσωρινούς φιλοξενούμενους, καταργεί το δικαίωμά μας σε δωρεάν στέγαση, θέλει να μας κάνει να νιώθουμε λες και τους χρωστάμε χάρη.
Όλα αυτά, που εκ πρώτης φαίνονται παράλογα, βγάζουν νόημα αν αναλογιστούμε ότι το προηγούμενο διάστημα χρησιμοποιήθηκαν οι ανακαινίσεις σαν δικαιολογία για το να διώξουν φοιτητές που είχαν περάσει το όριο (ν+3). Προετοιμάζουν το έδαφος για όσους δεν “υπακούν” ή ξεπερνάνε τα όρια φοίτησης, χωρίς να αναλογιστούν το τι μπορεί να περνάει ο κάθε φοιτητής στην καθημερινότητά του, αν χρειάζεται να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές του, αν χάνει εξεταστικές για να πάει σεζόν σε κάποιο νησί. Με αυτόν τον τρόπο, οι έλεγχοι, οι κανονισμοί και οι αλλαγές στο πλαίσιο διαβίωσης δεν φαίνονται τυχαίοι, αλλά μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής που ακολουθεί το Υπουργείο και η Πρυτανεία όπου περιορίζει σταδιακά το ποιοι και με ποιους όρους μπορούν να μένουν στις εστίες.
Να μην τους αφήσουμε να ¨εισβάλουν¨ στις ζωές μας! Οι εστίες δεν είναι ξενοδοχείο, τα δωμάτια δεν είναι του πανεπιστημίου. Είναι τα σπίτια μας και κουμάντο μέσα κάνουμε εμείς. Να σταματήσουν τώρα οι έλεγχοι, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην στέγαση.
