Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ

Μέσα στις γιορτές, με τις σχολές κλειστές και τους φοιτητές να προετοιμαζόμαστε για την εξεταστική που έρχεται, υπουργείο και διοικητικά όργανα άρχισαν σταδιακά και ανά σχολή να εφαρμόζουν το μέτρο των διαγραφών λόγω ορίου φοίτησης (ν+ν/2), που προβλέπεται από τον νόμο Κεραμέως. Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας, ο συνολικός αριθμός των διαγραφέντων από τις 4ετείς σχολές πανελλαδικά φτάνει τους 308.605 φοιτητές, ενώ σε έναν χρόνο αναμένονται ακόμα 80.000 διαγραφές στις 5ετείς σχολές, σε συνολικό αριθμό εγγεγραμμένων (πριν τις διαγραφές) 700.000. Αν ανατρέξει κανείς στους καταλόγους, θα δει ότι πάρα πολλοί φοιτητές είναι εισακτέοι του 2015-16-17, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις εισακτέων του 2019-23, αναιρώντας το επιχείρημα περί «αιώνιων» φοιτητών και υπενθυμίζοντάς μας για ποιους έχουν έρθει πραγματικά οι διαγραφές.

Στο ΑΠΘ λίγο πριν τα Χριστούγεννα ανακοινώθηκαν από μια σειρά τμήματα οι διαγραφές περίπου 16.000 φοιτητών, ενώ δυο μέρες πριν την Πρωτοχρονιά, ανακοινώθηκαν οι διαγραφές ακόμα 7.111 φοιτητών. Συγκεκριμένα:

Φυσικό ΑΠΘ: 2314
Φιλολογία ΑΠΘ: 900
Ιστορικό-Αρχαιολογικό ΑΠΘ: 1005
Ψυχολογία ΑΠΘ: 390
Μαθηματικό ΑΠΘ: 1583
Πληροφορική ΑΠΘ: 509
Εφαρμοσμένη Πληροφορική ΠΑΜΑΚ: 424

Η χρονική συγκυρία στην οποία επέλεξαν να εφαρμόσουν για πρώτη φορά τις διαγραφές δεν είναι τυχαία. Έτσι, με το που ανοίξουν οι σχολές, οι φοιτητές θα μπούμε στο δίλημμα: συνέλευση ή διάβασμα; Να αγωνιστούμε ή να μη χάσουμε την εξεταστική μας, έχοντας μάλιστα την απειλή των διαγραφών πάνω από τα κεφάλα μας; Στην πραγματικότητα, όμως, οι φοιτητές έχουμε να χάσουμε πολύ περισσότερα από μια εξεταστική αν οι διαγραφές καθιερωθούν. Τίποτα δεν τελείωσε.

Παράλληλα, η κυβέρνηση, με τις σχολές κλειστές και έχοντας φροντίσει με την εντατικοποίηση και το φόβητρο των πειθαρχικών να «αδρανοποιήσει» τους φοιτητικούς συλλόγους, στοχεύει να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην εφαρμογή των διαγραφών. Οι διαγραφές αποτελούν χρόνιο πόθο του συστήματος, αφού πολλές φορές στο παρελθόν προσπάθησε αποτυχημένα τις επιβάλει. Κάθε φορά, όμως, την εμπόδισε η μαζική και οργανωμένη πάλη των φοιτητών, δείχνοντας ότι μόνο αυτός ο δρόμος έχει αποτέλεσμα.

Οι διαγραφές έρχονται να χτυπήσουν το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές. Αλλά δεν πλήττονται όλοι εξίσου. Οι φοιτητές που αναγκάζονται να εργάζονται για να ζήσουν και να σπουδάσουν, οι φοιτητές από τα πιο φτωχά και λαϊκά στρώματα είναι ο στόχος και γι’ αυτό οι διαγραφές αποτελούν ταξικό φραγμό.

Την ίδια στιγμή, υπάρχουν δυνάμεις μέσα στις σχολές που με τα λεγόμενά τους αποδέχονται τις διαγραφές και τον διαχωρισμό σε «ενεργούς» και «ανενεργούς». Χαρακτηριστικά, η ΠΚΣ-ΚΝΕ ζητάει «να μη διαγραφούν όσοι παλεύουν να τελειώσουν τις σπουδές τους», ζητάει εμβόλιμες εξεταστικές και απαλλακτικές εργασίες ώστε, όπως λέει, «να μη διαγραφούν οι φοιτητές που θα συμμετέχουν σε αυτές», άρα κάποιοι ας διαγραφούν. Ζητάει να γίνουν δεκτές οι αιτήσεις παράτασης και μερικής φοίτησης (αίτημα που υιοθετούν και άλλες δυνάμεις και που επίσης σημαίνει αποδοχή των διαγραφών, αφού ακόμα και αυτοί οι φοιτητές κάποια στιγμή θα διαγραφούν). Από την άλλη, δεν απευθύνεται στους φοιτητές για έναν μαζικό αγώνα ενάντια στο μέτρο των διαγραφών, έχοντας πάντα τη λογική του «ψήφισέ με και θα σου τα λύσω εγώ».

Άλλες δυνάμεις μέσα στις σχολές, ενώ οι διαγραφές γίνονται σύμφωνα με τον νόμο Κεραμέως, αποφεύγουν να αναφέρονται σε αυτόν, δεν υιοθετούν κάποιο αίτημα όσον αφορά αυτόν, αλλά διαρκώς στρέφουν το θέμα μόνο στον νόμο Ζαχαράκη και τα πειθαρχικά, γιατί πολύ απλά αναγνωρίζουν μόνο το πειθαρχικό σκέλος των διαγραφών και όχι το ταξικό. Έχουν αίτημα να επιτραπεί στους διαγραφέντες να συμμετάσχουν σε μία ακόμα εξεταστική (και μετά τι;) και είναι οι ίδιες που δεν ήθελαν να καλεστούν γενικές συνελεύσεις, όταν έγινε γνωστό ότι αναβλήθηκε η σύνοδος πρυτάνεων.

Και είναι όλες αυτές οι δυνάμεις που βρίσκουν συμμάχους στα διοικητικά όργανα, στους πρυτάνεις, τους κοσμήτορες και τους καθηγητές, ελπίζοντας ίσως ότι εκείνοι δε θα εφαρμόσουν τον νόμο. Αλλά να που αποδείχθηκε περίτρανα ότι οι διοικήσεις των πανεπιστημίων δεν είναι μαζί μας και εφάρμοσαν πρόθυμα, στην πλειοψηφία τους, τον νόμο. Επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά πως δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε στρώματα που έχουν αντιπαραθετικά συμφέροντα με τα δικά μας και να συμμαχούμε με αυτά.

Το φοιτητικό κίνημα άλλο έχει δείξει: ότι η νίκη βρίσκεται μόνο στη μαζική και οργανωμένη πάλη, ότι οι φοιτητές μπορούν να νικήσουν και νικάνε μόνο αν βγουν μπροστά, με εμπιστοσύνη στις δικές τους δυνάμεις.

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΝΑ ΧΑΡΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ!