Την ημέρα των εκλογών ο Φ.Σ. Θεάτρου καλέστηκε να αντιμετωπίσει την επίθεση από όλα τα μέτωπα που έχουν να την προσφέρουν: το σύστημα, τη ρεφορμιστική αριστερά και την αναρχία, σε ιδιαίτερες -ως συνήθως- συνθήκες.

Ξεκινώντας, η διοίκηση της σχολής προσπάθησε να μπλοκάρει την διαδικασία με όλους τους τρόπους που μπορούσε. Στέλνοντας "ευγενικά" ενημέρωση για το ότι είναι αδύνατον να μείνει η κάλπη ανοιχτή μετά τις 10:00μ.μ. με πρόσχημα την εντολή της πρυτανείας για κλείσιμο των σχολών του ΑΠΘ πριν την εν λόγω ώρα. Παράλληλα, με αυτή της την στάση εμπόδισε τους φοιτητές του πρώτου και του δεύτερου έτους να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, στηρίζοντας την διαδικασία του συλλόγου τους, καθώς απουσίαζαν σε εκπαιδευτική εκδρομή και γύρναγαν το βράδυ της εν λόγω μέρας. Τέλος, η διοίκηση αρνήθηκε να μεριμνήσει, ώστε τα πούλμαν να αφήσουν τους φοιτητές στο χώρο των εκλογών.

Προχωρώντας στο μέτωπο της ρεφορμιστικής αριστεράς, η ΠΚΣ-ΚΝΕ χρειάζεται να αναλάβει την ευθύνη για τα λάθη που έγιναν κατά την προετοιμασία των φοιτητικών εκλογών που κόντεψαν να τινάξουν την διαδικασία στον αέρα. Για παράδειγμα, δήλωσαν πλασματικές συμμετοχές στην εφορευτική επιτροπή χωρίς να το γνωρίζουν τα άτομα που εμφανίζονται ως μέλη της ή με άλλα που δε βρίσκονται καν στην Θεσσαλονίκη! Επίσης, μια μέρα πριν τις εκλογές αναζητούσαμε την σφραγίδα του συλλόγου και όταν εκείνη βρέθηκε -σε συνεννόηση με φοιτητές που εμφανίζονται στη σχολή και εκτός της προεκλογικής τους καμπάνιας- έριξε το φταίξιμο για την απώλειά της στους ίδιους φοιτητές. Το προεδρείο του Δ.Σ. έχει αρμοδιότητες και καθήκοντα που αναλογούν στο κάθε μέλος και που οφείλει να μπορεί να σηκώσει. Όσον αφορά την απαράδεκτη και ανεύθυνη ως προς τον σύλλογο στάση αυτής της δύναμης καθ’όλη την διάρκεια της χρονιάς θα είχαμε πολλά να σχολιάσουμε… Η ΠΚΣ-ΚΝΕ καυχιέται ότι είναι "πρώτη δύναμη" επί τέσσερα χρόνια στους συλλόγους και πράγματι είναι. Ως "πρώτη δύναμη", λοιπόν, ας αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί για την κατάσταση που επικρατεί στους συλλόγους την ίδια χρονιά που η επίθεση του συστήματος έχει περάσει τα πιο στυγερά μέτρα και που εσκεμμένα κρατάει τους συλλόγους αδρανείς και τους φοιτητές εκτός των διαδικασιών τους. Αλλά ξεχάσαμε -όπως οι ίδιοι λένε- ότι 30.000 διαγραφές πάρθηκαν πίσω χάρις σε εκείνη που δημιούργησε "φοιτητικούς αγώνες πανελλαδικά" (!), αναφερόμενη στις παρατάσεις φοίτησης που το ίδιο το Υπουργείο πρότεινε βάση του νόμου Ζαχαράκη με το διαχωρισμό ενεργών-ανενεργών φοιτητών που και η δύναμη με το κόκκινο γαρύφαλλο υποστηρίζει!

Όσον αφορά την παρέμβαση ατόμων προσκείμενων στον α/α χώρο της σχολής, καλούσαν σε αποχή από τις εκλογές -όπως ορίζει η ιδεολογία τους μόλις τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς πριν κατέβαιναν ως υποψήφιοι ή απείχαν από τη διαδικασία συνιστώντας την εφορευτική της επιτροπή(!)- μποϊκοτάροντας τελικά με αυτό τον τρόπο τις εκλογές του φοιτητικού συλλόγου και λειτουργώντας προς όφελος διοίκησης και συστήματος που διαχρονικά πασχίζουν για την διάλυση των συλλογικών διαδικασιών ώστε να επιβάλουν ανεμπόδιστοι την πολιτική τους.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις στέκονται κόντρα και ενάντια σε αυτές τις λογικές (της εκλογολαγνίας της ΠΚΣ και της πλήρης απαξίωσης των εκλογών από τον α/α χώρο). Καθ΄ όλη τη χρονιά αγωνιζόμασταν για έναν ενεργό σύλλογο. Θέσαμε και θέτουμε, επίσης, ζήτημα σωστής λειτουργίας του Δ.Σ. και δεν είχαμε κανένα «κόλλημα» να προσπεράσουμε την αδράνεια των άλλων δυνάμεων και να «τρέξουμε» την διαδικασία συλλογής υπογραφών για την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, όταν το ΔΣ δεν μπορούσε να συνεδριάσει γι’ αυτό τον σκοπό. Όσον αφορά την διαδικασία των φετινών εκλογών, τέλος, λαμβάνουμε το ποσοστό ευθύνης που μας αναλογεί για την μη ενημέρωση του συλλόγου για το Δ.Σ. διάλυσης που έλαβε χώρα στο φουαγιέ της σχολής.

Η μειωμένη συμμετοχή των φοιτητών στην διαδικασία των εκλογών συγκριτικά με πέρσι, όπως επίσης και η αδυναμία του συλλόγου να βγάλει Γενικές Συνελεύσεις, πρέπει να μας προβληματίσουν. Οι φοιτητές οφείλουμε να οικοδομήσουμε έναν φοιτητικό σύλλογο δημοκρατικό, μαζικό και αγωνιστικό. Έναν σύλλογο όπλο στα χέρια των ίδιων των φοιτητών ενάντια στην πολιτική που είτε μας πετάει έξω από τις σχολές είτε μας προετοιμάζει να γίνουμε κρέας στα κανόνια των πολέμων τους. Σε έναν κόσμο που τελικά επιβιώνουμε από τύχη, να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας σε ζωή-σπουδές-ελευθερίες.